Эмомалӣ
Раҳмон гуфт, ин амалро ба хотири коҳиши пайомадҳои манфии бӯҳрони молии
ҷаҳонӣ ва селу хисороти имсола, ки ба Тоҷикистон беш аз 100 миллион
сомонӣ зарар овард ва водор намуд аз ҷомеаи ҷаҳонӣ кӯмак хоҳад, зарур
медонад.
Вай афзуд, «бузургони гузаштаамон низ ба ин маънӣ
фармудаанд, ки «дил ба даст овар, ки ҳаҷҷи акбар аст, аз ҳазорон Каъба
як дил беҳтар аст».
Даъвати раисҷумҳур дар маҳфилҳои мазҳабӣ
ва дар байни мардуми Суғд бо вокунишҳои мухталиф пазируфта шуд. Вале
сари ин мавзуи муҳими исломӣ сокинон хеле бо эҳтиёт сӯҳбат мекунанд.
Рӯзноманигор
Талав Расулзода бар он аст, ки «ин иқдоми хуб аст, аммо муҳим он, ки то
кадом андоза мардум аз он истиқбол мекунанд. Зеро баъзе одамон як умр
орзуи ҳаҷ дар дил мепарваранд, ё ки мехоҳанд модар ё падари пирашонро
ҳамроҳӣ кунанд. Аммо агар он нафароне, ки имкони молӣ доранд, ба ҷои
дафъи дуюму сеюми ҳаҷ як бенаво ё бемореро даст бигиранд ё ягон гӯшаи
ноороми ватанро обод кунанд, ин ҳам кори як бузурги хайр аст ва
Худованд подоши неки онро медиҳад».
