Шукри он зоте, ки меҳру муҳаббат ва раҳму шафқатро дар дили бандагони худ ҷой додаву бародариву баробариро барои онҳо лозим дониста ва дар байни онҳо фарқият ва бартарие дар махлуқияти онҳо нагузоштааст, магар ки фарқияту бартариро дар тақво ва парҳезгории онҳо раво донистааст, ки мефармояд: "Бешак беҳтарини шумо ва бузургтарини шумо назди Парвардигор касест, ки тақво ва парҳезгориро пешаи худ қарор додааст, яъне дар бандагии ӯ тарси Худованд ва дурӣ ҷӯстан аз гуноҳҳон дида мешавад ". Ё худ дар ҷои дигар ишора дорад бар он ки:

"Ва маҳкам бигиред ресмони Худоро, яъне дини Худоро бо қонуну қавоидаш, ки бар шумо муайян намуда ва бо ҳам мухолифат накунед ва неъматеро, ки аз ҷониби ӯ бар шумо дода шудааст ба ёд оваред, ки пеш аз инъоми ин неъмат шумо бо ҳам дар ихтилоф қарор доштед, яъне пеш аз ислом ва баъд аз ислом Худованд дар дили шумо меҳри бародарӣ ва баробариро қарор дод… ". Инчунин паёмбари ислом (с) дар яке аз аҳодиси шарифи худ иршод фармуда мегӯяд, ки: "Бештар чизе, ки сабаби дохил шудани ҷаннат бар мардум мегардад, ин тарси Худо ва некрафтории онҳо мебошад".

Ислом динест, ки тамоми ҷанбаҳои ҳаёти инсониро дар бар гирифта, хусусан ҷанбаи ахлоқии онро ба дараҷаи камол расонидааст, ки пайғамбар Муҳаммад (с) дар ин бора мефармояд: "Фиристода шудам то дунёи ахлоқро ба камол расонам". Пас бародарию баробарӣ дар ислом яке аз бузургтарин амрҳоест, ки шариат ва қонуни исломӣ барои он мавқеъ ва мақоми хоссаеро интихоб намуда ва иҷрои ин амрро аз тарафи пайравонаш ҳатмӣ ва лозимӣ донистааст. Ғайр аз ин барои адо намудани бародарии исломӣ таълимотеро мавриди назар қарор додааст, ки риояи он дар ин амр зарур мебошад. Барои мисол ҳангоми барпо кардани бародарии исломӣ аввалин амре, ки аз мо талаб менамояд, ихлос ва беғараз будани мо нисбати бародари дигар мебошад. Яъне бародарӣ бояд холис барои Худо бошад ва дар он мақсаде ё ғаразе барои нафъ ва манфиати шахсӣ дида нашавад. Ё бародарӣ барои молу дороӣ, вазифаву мақом ва кӣ будани шахс набошад, зеро дар ғайри он шартҳои иҷро шудани бародарии исломӣ дида намешавад, ки шариат ва қонуни исломӣ ингуна ашхосро мазаммат намуда, бародарии онҳоро қабул надорад. Чун мардуми шарифи тоҷики мо, ки исломро дини худ интихоб намудаанд ва метавон гуфт, ки аксариятро онҳо ташкил медиҳанд, пас бояд аз ин амри муҳими ислом дар канор набошад. Зеро дар ҷомеаи имрӯзаи мо, дар рафту омад ва бародарии баъзе аз бародарони мусалмони мо чунин як рафтореро дидан мумкин аст, ки дар он ғайр аз ғаразҳои шахсӣ ва ё ба даст овардани чизе ё сӯистифода аз мансаб ва вазифаи бародарӣ дигар чизи дигар ба назар намерасад, ки ин боиси ҷудоиҳо ва тафриқаандозиро дар бародарии онҳо меафзояд ва аз ин ҳеҷ фоидае дар бародарии онҳо дида намешавад, балки дар ояндаи наздик онҳоро ба душманӣ ва хусумат бурда мерасонад. Мисоли оддӣ аст, бисёре аз шахсони мансабдору молдор ва тоҷирҳоеро мебинем, ки ҳангоми дороӣ ва мақому манзалат доштанашон гирду атрофи онҳоро нафарони зиёд ҳалқа бастаанду намегузоранд, ки касе ба онҳо наздик шавад, аммо сад афсус, ки дунё ва моли он бар касе боқӣ намондаву намемонад, баъди аз байн рафтани мақому манзалат ва аз байн рафтани молу дороӣ, дигар касе суроғи вай намекунад, ҳатто наздикон ва хешу ақрабои ӯ аз ӯ дурӣ меҷӯянд ва ҳама корҳои неки анҷомдодаи ӯ дар ҳаққи дигарон фақат дар гӯшаи хаёлот боқӣ мемонаду гӯё коре нагузаштаву ҳодисае рух надодааст. Ҳоло он ки дар ин намуди бародарӣ як намуди хиёнаткорӣ дар аҳд ва бевафоӣ дар рафтор ва кирдор ҳам ба назар мерасад.